Comprare il necessario

Veronica is net in Rome aangekomen voor een korte zakenreis. Het is haar eerste keer in Italië. Ze blijft vier dagen en gaat daarna weer naar huis. Ze verblijft in een klein appartement dichtbij het station en de kantoorgebouwen. Het is haar eerste avond in de stad, ze is een beetje moe en ze heeft honger. Ze besluit naar de supermarkt op de hoek te gaan om iets te eten te kopen. Vanavond heeft ze geen zin om naar een restaurant te gaan.

De supermarkt is klein en een beetje donker. Er zijn rekken met pasta, potjes saus en flessen water en sap. Achterin ziet Veronica een koelkast met melk, kaas en yoghurt. Ze pakt een mandje en loopt langzaam tussen de rekken.

Ze wil water, brood, kaas, een blikje tonijn en wat fruit kopen. Ze vindt een grote fles water en legt die in het mandje. Ze vindt ook een blikje tonijn en legt het in het mandje. Daarna zoekt ze het brood, maar ze vindt het niet. Ze voelt zich een beetje verloren.

Een medewerker zet dozen op een schap. Veronica haalt diep adem en vraagt: “Sorry, waar is het brood?” De medewerker wijst naar een hoek. “Daar, bij de melk”, zegt hij. “Zal ik met u meegaan?”, vraagt hij. “Nee, dat is niet nodig”, zegt Veronica.

Veronica vindt het brood. Er zijn veel soorten: wit brood, volkoren brood, kleine broodjes. Ze kiest een simpel brood en legt het in het mandje. Dicht bij het brood ziet ze appels. Ze zijn vers en rood, dus pakt ze vier appels in een klein papieren zakje.

Als ze terugkomt, ziet ze een grote koelkast vol kaas. Ze besluit een verse burrata te kopen. Dan controleert ze haar mandje: een fles water, een brood, vier appels, een blikje tonijn en een stuk burrata. Dat is genoeg voor vanavond. Ze gaat naar de kassa. Voor haar staat een vrouw met een grote kar, maar de rij gaat snel.

Als het haar beurt is, zegt de kassière: “Goedenavond. Heeft u alles gevonden?” “Goedenavond, ja, ik heb alles gevonden”, zegt Veronica. De kassière geeft de producten door en zegt het totaalbedrag. Veronica betaalt met haar pinpas.

Veronica doet het brood, de appels en het water in de tas en zegt: “Dank u, prettige avond”. Ook de kassière wenst haar een fijne avond. Veronica gaat met de tas in haar hand terug naar haar appartement.

Op weg naar huis voelt ze zich blij en een beetje trots. Het was een heel eenvoudig bezoek aan een kleine supermarkt, maar ze heeft alles gevonden wat ze nodig heeft en ze heeft alleen Italiaans gesproken. Voor haar is het een goed begin van haar reis in Italië. Ze hoopt dat de rest van de reis net zo eenvoudig zal zijn als deze avond.