Una breve prenotazione telefonica

Leo is in zijn hotelkamer op een vrijdagmiddag. Hij wil met een vriend uit eten gaan. Het restaurant is heel beroemd, dus hij besluit te bellen om een reservering te maken. Hij is een beetje zenuwachtig. Telefoneren in een andere taal is niet makkelijk.

Hij kijkt naar het nummer op de website, haalt diep adem en belt. “Goedenavond, restaurant La Luna,” zegt een stem. “Hoe kan ik u helpen?” “Goedenavond,” antwoordt Leo. “Ik zou graag een tafel willen reserveren, alstublieft.”

“Voor welke dag?” vraagt de vrouw. “Voor morgenavond,” zegt Leo. “Zaterdag.” “En hoe laat?” “Om acht uur,” antwoordt hij. Hij spreekt langzaam en duidelijk. “Voor hoeveel personen?” “Een tafel voor twee, alstublieft.”

“Mag ik uw naam?” vraagt de vrouw. “Ja, natuurlijk. Mijn naam is Leo Carter,” zegt hij. “L-E-O, dan C-A-R-T-E-R.” Hij zegt de naam letter voor letter. “Dank u, meneer Carter,” zegt de vrouw.

“Kunt u mij ook uw telefoonnummer geven?” vraagt de vrouw. “Ja, natuurlijk. Mijn telefoonnummer is: nul drie één zes acht drie vier zeven vijf drie twee. Het is een internationaal nummer,” zegt Leo.

“Perfect,” zegt ze. “Dus, een tafel voor twee, morgen om acht uur, op naam Carter.” “Ja, precies,” zegt Leo. “Hartelijk dank.”

“Graag gedaan. Tot morgen. Fijne avond.” “Voor u ook. Tot ziens,” zegt Leo en hij beëindigt het telefoongesprek. Leo glimlacht. Het gesprek is kort en eenvoudig: naam, dag, tijd, aantal personen en telefoonnummer. Maar zo is het genoeg. Nu heeft hij zijn reservering en hij voelt zich zekerder voor het volgende telefoontje, misschien voor een hotelkamer.