Los sustantivos españoles más comunes – Lugares y viajes

Om een eiland te bezoeken neem ik vroeg een vliegtuig. De vlucht is kort en ik kijk naar de wolken. Op de kaart ligt het eiland ten noorden van mijn huis, maar ik wil ook het zuiden van de kust zien. Op de luchthaven is er een kleine winkel voor water en brood. Ik spreek de lokale taal maar een beetje, maar ik gebruik gebaren. Bij aankomst vraag ik: “Waar is het oosten en waar is het westen?” Een taxichauffeur legt het rustig uit. Zo begin ik de dag op een nieuwe plek.

In het westen van het eiland neem ik een oude bus. Op de weg komt er een grote vrachtwagen langs en hij maakt veel lawaai. De bus volgt de rivier en daarna steekt hij een brug over met een geschilderd kruis. Onder de brug zie ik snel stromend water en stenen. In een hoek van de weg stopt de chauffeur en ik stap voorzichtig uit. In de verte zie ik groene bergen en een boerderij. De busreis is langzaam, maar ik vind het leuk om weer naar de rivier te luisteren. Ik heb geen haast.

's Middags ga ik naar een camping dicht bij het strand. Er is een menigte gezinnen en veel kinderen spelen. In het zuiden is het strand rustig, en in het noorden is er meer lawaai. Ik zet mijn rugzak op het zand en ik loop langzaam. Daarna kom ik een klein restaurant binnen en ik bestel vis met rijst. De ober praat snel, maar ik gebruik eenvoudige taal en ik zeg “alstublieft” en “dank je”. Bij het weggaan koop ik fruit in een winkel en ik ga terug naar de camping.

's Nachts ga ik naar een club met een klein podium. Op het podium speelt een lokale band. De muziek is hard en de menigte zingt en springt. Ik ben achteraan, bij de deur, omdat ik een rustige plek wil. In een hoek zie ik een poster met tijden. Een vriend zegt dat de zanger de dubbelganger van een bekende is, maar voor mij is het alleen een nieuwe stem. De club is in het oosten van het eiland en ik ga terug naar het zuiden, lopend. Ik drink water, ik klap en ik glimlach.

The next day I look for information about my return flight. I go into a tourist shop and ask for the plane’s schedule. The girl marks the paper and says: “Your flight leaves at eight.” I look at the map: the airport is to the west and my hotel is to the east. Before leaving, I eat something in a restaurant near the door. I walk to a corner and take a taxi. Through the window I see the north and the south of the island for the last time. So I arrive with time and without stress.

At the airport I meet a blind man and his blind sister. They travel alone and use a white cane. I offer them help to find the right gate. We sit down under a big screen with the flight number. We walk slowly and speak in very simple language. In the waiting room there is noise, like a bus or a truck, but they are calm. They teach me that calm is important on a trip, and that we can all help.

When they call my flight, I stand in a long line. One person is nervous and shouts “cabrón” at another passenger. Another woman answers “cabrona” and people look. I do not want problems; I breathe and I stay at the back of the line. That language is strong and it does not help. An employee speaks calmly and the situation gets better. I get on the plane, I look for my seat, and I close my eyes. I think: on a trip, respect is worth more than haste.