Un encuentro en Madrid

"Wat voor creatieven?" Pablo is nieuwsgierig. "Vorige week schreef een student: 'De Mona Lisa glimlacht omdat ze een geheim heeft. Misschien vergat ze haar huiswerk te maken.'" Elena doet een tienerstem na. "Een ander schreef: 'Moderne kunst is als mijn kamer. Rommelig maar duur.'" Pablo morst bijna de wijn.

"De tieners zijn filosofen," zegt hij. "In de boekwinkel kopen ze alleen vampierromans." Hij lijkt serieus. "Zoveel vampiers. Soms kijk ik naar mijn nek!" Elena lacht. De twee zijn ontspannen.

"Mag ik je iets grappigs vertellen?" vraagt Pablo. "Natuurlijk!" Elena komt dichterbij. "Vanochtend gaf ik de kat eten. Maar ik was slaperig." Hij pauzeert. "Ik deed koffie in zijn bord. En kattenvoer in mijn kopje!" Zijn gezicht toont walging. "Ik dronk het bijna!"

Elena bedekt haar mond. Zij lacht hard. "Dronk Hemingway de koffie?" vraagt ze. "Nee! Hij keek me aan alsof ik gek was. Daarna ging hij terug naar bed." Pablo schudt zijn hoofd. "Hij had gelijk. Ik ben gek voor de koffie."

"Hoe laat is het?" vraagt Elena plotseling. Pablo kijkt naar zijn horloge. Dan kijkt hij nog een keer. "Klopt het? Half zes?" De tijd vloog. "Oh! We hebben tweeënhalf uur gepraat!" Elena is verrast. "Een goed gesprek laat de tijd verdwijnen," zegt Pablo.

Zij maken de wijn op. Het café is nu voller. Er komen middagklanten. De langzame ober blijft langzaam. Elena denkt aan haar kat. "Ik moet snel gaan. Picasso eet om zes uur. Als ik te laat kom, protesteert hij." Zij lijkt spijtig.