Un encuentro en Madrid

"Hoe protesteert hij?" wil Pablo weten. "Hij gooit dingen van de tafel. Een voor een." Elena laat het zien. "Eerst de sleutels. Dan de telefoon. Dan de planten. Het is heel dramatisch." Pablo knikt. "Hemingway gaat op mijn kussen zitten. Met zijn achterste. Het is zijn wraak."

De ober brengt de rekening. Eindelijk. Elena bekijkt hem. Twee koffies kosten acht euro. Twee wijnen kosten tien euro. Het eten kost tien euro. Totaal achtentwintig euro. Het valt mee voor een lange middag.

"We kunnen delen," zegt Elena. "Veertien euro elk." Zij opent haar portemonnee. "Nee, alsjeblieft. Laat mij betalen," houdt Pablo vol. "Weet je het zeker?" vraagt Elena. "Ja. Jij mag de volgende keer betalen. Als je een volgende keer wilt." Hij kijkt hoopvol.

"Natuurlijk wil ik een volgende keer!" Elena is blij. Deze middag was leuk. Pablo is interessant en grappig. Ana had helemaal gelijk. Zij passen goed bij elkaar. "Bedankt voor de koffie en de wijn," zegt zij.

Pablo betaalt de ober heel langzaam. Hij wilde zien hoe de ober zou reageren. Maar hij reageerde niet. Pablo laat fooi achter. De ober neemt het geld langzaam aan. Zij staan op en trekken hun jassen aan. "Het was heel gezellig," zegt Elena. Zij meent het. De zenuwen zijn weg. "Ja, geweldig. Ana is een goede koppelaarster," Pablo is het ermee eens.

Zij lopen samen naar de deur. Andere mensen wachten op hun tafel. De cafés in Madrid zijn altijd vol. "Mag ik je telefoonnummer?" vraagt Pablo. Hij haalt zijn telefoon tevoorschijn. "Ja, natuurlijk," zegt Elena.