Il diario di Francesco

Ik heet Francesco. Ik ben vijfendertig jaar en ik woon in Santo Stefano di Sessanio, een klein dorp in Abruzzo, Italië. Hier zijn de straten van steen en de huizen zijn oud. Ik werk in het dorp en ik ken veel mensen. Dit is mijn dagboek. Ik gebruik het om mijn dag te organiseren. Ik schrijf wat ik doe, wat ik voel en wat ik beter wil doen.

Om zeven uur word ik wakker. Ik hoor de klok van de kerk en een haan in de verte. Buiten is het nog een beetje donker en in huis is het koud. Ik rek me uit in bed en dan zet ik mijn voeten op de grond. Ik voel me moe, omdat ik gisteravond laat naar bed ben gegaan. Ik drink een slok water en ik denk: vandaag wil ik rustig zijn.

Om acht uur ontbijt ik in de keuken. Ik zet een kopje op de tafel en ik doe het licht aan. Meestal heb ik niet veel honger, maar ik eet iets omdat het belangrijk is. Ik neem een koekje, ik drink een espresso en dan een glas warme melk. Ik kijk door het raam en ik zie de rook van de schoorstenen. Na het ontbijt voel ik me wakkerder.

Om negen uur maak ik me klaar om weg te gaan. Ik neem snel een douche en ik kleed me aan met een overhemd en een zware jas. Ik controleer mijn telefoon en ik pak de sleutels. Ik stop mijn portemonnee en een schrift in mijn rugzak. Ik ga het huis uit en ik sluit de deur. Op het plein groet ik een buurman en een mevrouw. Ik glimlach en ik loop naar het werk.

Om tien uur kom ik op het werk aan. Ik werk in een klein toeristisch kantoor van het dorp. Ik open de deur, ik zet het licht aan en ik zet de computer aan. Ik leg de kaarten en de papieren netjes op de balie. Er komt een stel toeristen en ze vraagt om een makkelijke wandeling. Ik leg de weg uit met eenvoudige woorden en ik laat het plein en de weg zien om te wandelen.

Om elf uur werk ik verder, maar er is een probleem. Ik moet een pagina printen en de printer print niet. Even ben ik nerveus, omdat ik geen tijd wil verliezen. Dan adem ik en zet ik kleine stappen. Ik controleer de kabel, ik controleer het papier en ik zet de printer uit en weer aan. Even later werkt het. Ik zeg: goed en ik voel me zekerder.

Om twaalf uur neem ik een korte pauze. Ik ga het kantoor uit en ik ga naar het café op het plein. Ik neem een koffie en een glas water. Ik ga een minuut buiten zitten en ik kijk naar de bergen. Ik zie mensen die praten en een kind dat rent. Ik schrijf twee regels in het dagboek: nu voel ik me rustig. Dan ga ik terug naar het werk.